les 23 paroles

Publié le par Inigo

envoyez vos traductions à inigo.loyola@jesuits.net. en gardant l'ordre du texte. MERCI!
Je n'ai jamais été plus heureux qu'en ce moment où à l'exemple de mon Dieu je vais peut-être mourir pour mes frères.

Qui porte Dieu dans son coeur, porte en soi le Paradis.

J'entends dans mon coeur une musique silencieuse, une harmonie muette, mais si délicieuse, que le monde n'a rien de comparable.

Plus notre âme se trouve seule et séparée, plus elle se rend capable de s'approcher de son Créateur et Seigneur et de l'atteindre. Extrait des Exercices spirituels.

Aucune chose créée ne peut procurer à l'âme une joie qui égale les joies du Saint Esprit : cette très pure allégresse que Dieu répand dans le coeur de ceux qui, pour son amour, ont longtemps et beaucoup souffert.

Si, ne fût-ce qu'un seul enfant profite de mes enseignements, mon temps et mes fatigues me paraîtront bien employées.

Il y a peu de gens qui comprennent bien ce que Dieu ferait d'eux s'ils Le laissaient faire. Un tronc d'arbre, rude et informe, ne peut soupçonner qu'il puisse devenir une belle statue, merveille de l'art, entre les mains du sculpteur qui, lui, voit bien ce qu'on peut en tirer. Plusieurs vivent à peine en chrétiens qui seraient des saints, s'ils ne s'opposaient pas aux desseins de Dieu et aux opérations de la grâce, s'ils ne résistaient pas à 1'Artiste divin.

Désirez passer pour insensé aux yeux de tous, afin que Dieu vous tienne pour sage. Souhaitez que chacun vous connaisse aussi bien au-dedans qu'au dehors. Que ce ne soit pas l'habit qui vous sanctifie, mais que ce soit vous qui sanctifiez l'habit.

La persécution est comme un soufflet de forge qui excite notre vertu. Si, ce qu'à Dieu ne plaise, elle vient à manquer, notre vertu languira et nous ne nous acquitterons plus de nos obligations et devoirs comme il convient.

Allez et embrasez l'univers.

Quand Dieu nous a marqué une voie, il faut la suivre fidèlement, et se garder bien d'en prendre une autre, sous prétexte qu'elle semble plus droite et plus sûre.

Notre confiance doit s'appuyer sur Dieu si solidement qu'au besoin, à défaut d'un navire, nous n'hésitions pas à nous croire en état de passer, même l'océan, sur une simple planche

C'est par le même Esprit et même Seigneur, qui donna les dix commandements, qu'est dirigée et gouvernée notre Mère la Sainte Église. Il faut croire qu'en Jésus-Christ, l'Époux, et 1'Eglise, son Épouse, il n'y a qu'un même Esprit qui nous gouverne et nous dirige pour le salut de nos âmes. Comme l'Époux est unique, l'Épouse est unique aussi. I1 n'y avait qu'une arche de Noé pour se sauver du déluge. Il n'y avait qu'un Tabernacle construit par Moïse, qu'un Temple à Jérusalem, bâti par Salomon. Aujourd'hui encore, Jésus-Christ souffre sa Passion dans 1'Église militante. Les tribulations endurées pour la cause de Jésus-Christ doivent être comptées parmi les plus grands bienfaits de Dieu. Notre-Seigneur m'a assuré lui-même que, conformément aux instantes prières que je lui avais faites, la Compagnie ne cessera jamais, tant qu'elle durera, de jouir du précieux héritage de sa Passion, au milieu des contradictions et des persécutions.

Eh bien! mon fils, riez et soyez joyeux dans le Seigneur; je vous l'ordonne. Un religieux n'a aucune raison d'être triste et il en a beaucoup d'être dans la joie. C'est ce qui vous arrivera sans aucun doute, si vous êtes humble et obéissant !

Avec les plus grands pécheurs, agissez comme une bonne mère qui s'épuise de compassion pour son enfant malade. Elle le caresse plus tendrement, l'entoure de plus de soins, lui prodigue plus de marques d'affection que s'il était sur pied et en santé.

Il faut agir sans rechercher la louange, mais aussi de manière à éviter un juste blâme. Rechercher l'éloge, c'est de la vanité ; l'obtenir c'est 1'effet de la chance; mais la mériter, c'est le propre de la vertu.

Les ouvriers de la Vigne du Seigneur ne doivent avoir qu'un pied par terre. Ils doivent avoir l'autre levés, prêt à partir.

Considérer comment le Christ Notre-Seigneur se tient en un vaste camp dans la région de Jérusalem, en humble place, beau et gracieux.

Quand tout marche comme sur des roulettes, l'esprit peut craindre que le service de Dieu ne reçoive quelqu'accroc. Une tempête soulevée contre nous sans notre faute, est le signe d'un succès prochain. Le calme est pire que la tempête et le genre d'adversaire le plus dangereux, c'est de n'en pas avoir.

La flamme du divin Amour ne s'élève jamais davantage qu'alimentée par le bois de la Croix, dont la charité infinie du Sauveur s'est servie pour consommer son sacrifice : toutes les délices du monde, tout le miel que l'on peut recueillir sur les fleurs de la terre, ne sont rien en comparaison des douceurs qu'apportent le fiel et le vinaigre du Seigneur Jésus, c'est-à-dire les choses dures et pénibles endurées pour Jésus-Christ et avec Jésus-Christ. Hev 8 mars

Demeurer longtemps sur la terre est un cruel supplice, à moins que l'Amour ne nous fasse vivre plus au Ciel et avec Dieu, que sur la terre et avec nous-même. C'est ainsi que les rayons du soleil continuent à vivre en leur foyer, quoiqu'ils brillent en-dehors de lui, et qu'ils ne s'en séparent pas, tout en se répandant sur la terre.

Nous devons regarder cette persécution comme une grande félicité, puisque nous n'avons rien fait pour la provoquer. Elle est, en effet, une preuve évidente que Notre-Seigneur nous fera recueillir de grands fruits dans cette ville. Les moissons dont la terre se couvre sont d'autant plus riantes et plantureuses, que l'hiver a sévi avec plus de rigueur, et c'est une chose reconnue que la Compagnie a produit des fruits plus abondants, là où les nôtres ont davantage souffert.

L'ennemi de la nature humaine avait entre-temps fait surgir une comédie impure et obscène, que la jeunesse de Macerata se préparait à jouer, devant un grand concours de peuple, pour le Carnaval. Initiative que les nôtres s'appliquèrent à empêcher. Mais les dépenses considérables qui avaient déjà été consenties en vue du spectacle, ne leur permirent pas d'arriver à leurs fins. Aussi, pour ne pas faire triompher le diable qui en était l'auteur, les nôtres firent annoncer qu'une oraison de quarante heures se tiendrait le jour même où la comédie devait avoir lieu. Ils exposèrent le Saint Sacrement dans une chapelle magnifiquement parée, durant les trois jours qui précèdent le Mercredi des Cendres. Les foules vinrent en si grand nombre à cette oraison, et la fréquence des sacrements fut telle que, de l'aube à la nuit avancée, les trois prêtres de la Compagnie qui vaquaient à ce ministère purent à peine trouver un instant pour respirer ou pour avaler quelque chose. Ce fait inaccoutumé, venant de Dieu, suscita 1'émerveillement et la piété dans les esprits. Des voyageurs qui passaient par la ville, à la vue de ces deux rassemblements, disaient qu'il leur semblait voir deux villes : l'une courant au spectacle avec une grande licence, l'autre à l'église, en grande pénitence, et dans une attitude pleine de dévotion. Mais la partie la plus importante et la plus estimable c'est le Christ qui l'emporta. Cette dévotion plut tant à Ignace, qu'il voulut la voir pratiquer tous les ans, dans les maisons de la Compagnie. (Polanco)

Ik ben nooit gelukkiger geweest dan op dit moment waaop ik, volgens het voorbeeld van mijn God, misschien zal sterven voor mijn broeders.

Wie God in zijn hart draagt, draagt het paradijs in zich.

Ik hoor in mijn hart een stille muziek, een zwijgende harmonie, zo zoet dat de wereld niets vergelijkbaars heeft.

Hoe meer onze ziel alleen en afgescheiden is, des te meer is ze in staat tot haar Schepper te naderen en Hem te bereiken.

Niets van het geschapene kan aan de ziel een vreugde geven gelijk aan de vreugde van de Heilige Geest: deze zeer pure vrolijkheid die God uitstort in het hart van hen die, uit liefde voor Hem, lange tijd en veel geleden hebben.

Al zou er maar één kind profiteren van mijn onderricht, dan lijkt het me dat mijn tijd en moeite goed besteed zijn. In de “Vertelling van de Pelgrim” heeft Ignatius het over zijn terugkeer naar Baskenland.

Er zijn maar weinig mensen die goed begrijpen wat God van hen zou maken als ze Hem maar lieten begaan. Een ruwe en vormeloze boomstronk denkt er niet aan dat hij door de hand van de beeldhouwer kan worden tot een prachtig beeld, een waarachtig kunstwerk. De beeldhouwer ziet heel goed wat hij ervan kan maken. Velen leven nauwelijks als christen. Ze zouden heiligen zijn als ze zich maar niet zouden verzetten tegen Gods plannen en tegen de werkingen van zijn genade, als ze maar geen weerstand zouden bieden aan de Goddelijke Kunstenaar.

Voor gek versleten te worden door iedereen, opdat God u voor een wijze houdt. Wenst dat een ieder u kent, zowel innerlijk als van uiterlijk. Laat het niet het habijt zijn dat u heiligt, maar uzelf die het habijt heiligt.

De vervolging is als een slag met een smidshamer, die onze innerlijke kracht stimuleert. Als die, wat God verhoede, zou komen te ontbreken, of zou verwelken, dan zouden we ons niet meer van onze verplichtingen kwijten zoals het behoort.

Vooruit, omhelst het heelal.

Wanneer God ons een weg aangewezen heeft, dan moeten we die trouw volgen en niet een andere nemen onder het voorwendsel dat die korter of zekerder zou zijn.

Ons vertrouwen op God moet zo sterk zijn dat we, in het geval dat een schip ontbreekt, zelfs geloven in staat te zijn de oceaan over te steken met een eenvoudige plank.

Het is door dezelfde Geest en dezelfde Heer, die de Tien Geboden heeft gegeven, dat onze Moeder de Heilige Kerk geleid en bestuurd wordt. Wij moeten geloven dat er In Jezus Christus, de Bruidegom, en in de Kerk, de Bruid, slechts één en dezelfde Geest is die ons bestuurt en leidt voor het heil van onze zielen. Zoals de Bruidegom uniek is, zo is de Bruid dat ook. Er was slechts één ark van Noach voor redding uit de zondvloed. Er was slechts één Tabernakel, opgericht door Mozes, en slechts één Tempel in Jeruzalem, gebouwd door Salomon. Ook vandaag ondergaat Jezus zijn lijden in de strijdende Kerk. De verdrukkingen, doorstaan omwille van Jezus Christus, moeten tot Gods grootste weldaden gerekend worden. Onze Heer heeft me zelf verzekerd dat, in overeenstemming met mijn gebeden tot Hem, de Sociëteit, zolang zij voortbestaat, nooit zal ophouden te genieten van de kostbare erfenis van Zijn lijden, temidden van tegenspraak en vervolging.

Welaan, mijn zoon, lach en wees blij. Ik draag het u op. Een religieus heeft geen enkele reden om triest te zijn, maar heel veel redenen tot blijdschap. U zult dat zonder twijfel ervaren wanneer u nederig en gehoorzaam bent.

Handel met de grootste zondaars als en goede moeder die zich uitput in medelijden voor haar zieke kind. Zij liefkoost het met grotere tederheid, omringt het met grotere zorg en geeft het meer tekenen van gevoelige liefde dan wanneer het gezond zou zijn.

Wij moeten handelen zonder geprezen te willen worden, maar op een manier dat we een terechte afkeuring vermijden. De lof van anderen zoeken is ijdelheid, haar verkrijgen is toeval, maar haar verdienen is de vrucht van de deugd.

De werkers in de Wijngaard van de Heer moeten slechts één voet op de grond hebben. Met de andere moeten ze bereid zijn om te vertrekken.

Overwegen hoe Christus onze Heer zich op een uitgestrekt veld in de streek van Jeruzalem bevindt, op een nederige plaats, mooi en sierlijk.

Als alles op rolletjes loopt, mag je vrezen dat de dienst van God een deuk oploopt. Een storm die zich buiten onze schuld tegen ons keert is het teken van een nabij succes. De kalmte is erger dan de storm, en de gevaarlijkste soort tegenstander is er geen te hebben.

De vlam van de Goddelijke liefde verheft zich nooit hoger dan wanneer zij gevoed wordt door het hout van het Kruis, waarvan de oneindige liefde van de Verlosser zich bediend heeft om zijn offer te volbrengen. Alle genot van de wereld, alle honing die we kunnen verzamelen uit de bloemen van het land, zijn niets in vergelijking met de zoetheid die de edik en de azijn van de Heer Jezus ons brengen, dat wil zeggen, de moeilijke en pijnlijke zaken doorstaan voor en met Jezus Christus.

Lange tijd op aarde blijven is een wrede marteling, tenzij dat de Liefde ons meer in de hemel en met God doet leven dan op de aarde met ons zelf. Het is op die manier dat de zonnestralen in hun haard blijven, hoewel ze daarbuiten schitteren, en zich niet van hem scheiden, hoewel ze zich verspreiden over de aarde.

Wij moeten deze vervolging als en groot geluk beschouwen, omdat we niets hebben gedaan om haar uit te lokken. Ze is er het duidelijke bewijs van dat Onze Heer ons grote vruchten zal laten inzamelen in deze stad. De oogsten die de aarde bedekken zijn rijker en voller naar de mate waarin de winter heviger is geweest. Het is bekend dat de Sociëteit op die plekken de meeste vruchten heeft gedragen, waar de Onzen het meest hebben geleden.

De vijand van de menselijke natuur had ondertussen een onreine en obscene komedie doen voortkomen, die de jeugd van Macerata aan het voorbereiden was te spelen voor een samengedromde menigte tijdens het Carnaval. Een initiatief dat de Onzen probeerden te verhinderen. Maar de aanzienlijke kosten die gemaakt waren voor de voorstelling maakten dat zij hun doel niet konden bereiken. Om de duivel, die er de oorsprong van was, niet te laten triomeren, lieten de Onzen een gebed van veertig uur aankondigen op de dag zelf van de voorstelling. Zij stelden het Allerheiligst Sacrament uit in een kapel die daarvoor magnifiek ingericht was, gedurende de drie dagen die aan Aswoensdag voorafgaan. De menigte kwam in zulke grote aantallen naar dit gebed, en de deelname aan de sacramenten was dusdanig dat van de vroege ochtend tot diep in de nacht de drie priesters van de Sociëteit die zich aan deze bediening wijdden nauwelijks de tijd vonden om even op adem te komen of om iets te eten. Dit ongebruikelijke feit, van God afkomstig, wekte de verwondering en de vroomheid op in de harten. Reizigers die door de stad kwamen zeiden bij het zien van beide bijeenkomsten dat het hun scheen alsof ze twee steden zagen: de ene die zich haastte naar de voorstelling met grote losbandigheid, de andere naar de kerk, met grote boetvaardigheid en veel devotie. Maar het belangrijkste en meest achtenswaardige deel was voor Christus. Deze devotie beviel zo aan Ignatius dat hij haar ieder jaar in praktijk wilde brengen in de huizen van de Sociëteit. (Polanco)

Non sono mai stato più contento di adesso: sull'esempio del mio Dio forse muoio per i miei fratelli.

Chi pone Dio nel suo cuore, pone in sé il Paradiso.

Sento nel mio cuore una musica silenziosa, un'armonia silenziosa, ma così deliziosa che nel mondo non c'è niente di paragonabile.

Più la nostra anima si trova da sola e separata, più diventa capace di avvicinarsi al suo Creatore e Signore e di raggiungerlo.

Nessuna cosa creata può procurare all'anima una gioia come quelle dello Spirito Santo: la purissima allegrezza che Dio effonde nel cuore di coloro che, per amor suo, hanno a lungo e molto sofferto.

Anche se un solo fanciullo si giova dei miei insegnamenti, il mio tempo e le mie fatiche mi sembreranno ben spese.

Poca gente capisce ciò che Dio farebbe di loro se Lo lasciassero agire. Un tronco d'albero, rozzo e informe, non può presupporre di poter diventare una bella statua, meraviglia dell'arte, tra le mani dello scultore che prevede quello che potrebbe venirne fuori. Molti vivono appena da cristiani, e sarebbero santi, se non si opponessero ai disegni di Dio e alle operazioni della grazia, se non resistessero all'Artista divino.

Aspirate a farvi prendere per pazzi dalla gente, affinché Dio vi consideri saggi. Auguratevi che tutti vi conoscano sia dentro che fuori. Che non sia l'abito a santificarvi, ma siate voi a santificare l'abito.

La persecuzione è come un mantice di fonderia che eccita la nostra virtù. Se venisse a mancare – che a Dio non piaccia - la nostra virtù languirà e non adempiremmo più le obbligazioni e i doveri come dovremmo.

Andate e incendiate l'universo.

Quando Dio ci ha tracciato una via, bisogna seguirla fedelmente, e fare attenzione a non prenderne un'altra, col pretesto che sembri più dritta e più sicura.

La nostra fiducia deve reggersi in modo così solido su Dio che anche senza nave ci crederemmo capaci di passare, finanche l'oceano, su una semplice zattera.

La nostra Santa Madre Chiesa è guidata e governata dallo stesso Spirito e Signore nostro che diede i dieci comandamenti. Bisogna credere che in Gesù Cristo, lo Sposo, e nella Chiesa, la sua sposa, c'è lo stesso Spirito che ci governa e ci dirige per la salvezza delle nostre anime. Così come lo Sposo è unico, anche la Sposa è unica. C'è stata una sola arca che permise a Noè di salvarsi dal diluvio. C'è stato un solo Tabernacolo costruito da Mosè, un solo Tempio a Gerusalemme eretto da Salomone. Ancora oggi, Gesù Cristo soffre la sua Passione nella Chiesa militante. Le tribolazioni sopportate a causa di Gesù Cristo devono essere contate tra i più grandi benefici ricevuti da Dio. Il Signore Nostro mi ha assicurato che, conformemente alle insistenti preghiere che gli avevo fatto, la Compagnia non cesserà mai, fin quando durerà, di gioire della preziosa eredità della passione, in mezzo a contraddizioni e persecuzioni.

Orsù! Figlio mio, ridete e rallegratevi nel Signore; ve lo ordino. Un religioso non ha nessun motivo di essere triste ma ne ha molti per essere felice. È quanto vi accadrà senz'alcun dubbio, se siete umili e obbedienti !

Con i più grandi peccatori, agite come una buona madre che dà tutta la sua compassione per il figlio ammalato. Lo accarezza con più tenerezza, lo attornia con più cura, gli prodiga più segni di affetto che se stesse in piedi e sano.

Bisogna agire senza cercare la lode, ma anche in modo da evitare un giusto rimprovero. Ricercare l'elogio è vanità; ottenerlo è un caso fortuito; ma meritarlo, è tipico della virtù.

Gli operai della Vigna del Signore devono avere un solo piede a terra e l'altro alzato, pronti ad andare.

Considerare come Cristo nostro Signore si pone in un grande campo di quella regione di Gerusalemme, in luogo umile, bello e grazioso.

Quando tutto fila liscio come l'olio, lo spirito può temere che nel servizio di Dio sorga un imprevisto. Una tempesta scaraventata contro di noi senza esserne colpevoli è segno di un successo vicino. La quiete è peggio della tempesta e l'avversario più pericoloso è quello di non averne.

La fiamma del divino Amore non s'innalza mai di più di quando viene alimentata dal legno della Croce, di cui la carità infinita del Salvatore si è servita per consumare il suo sacrificio: tutte le delizie del mondo, tutto il miele che si può raccogliere sui fiori della terra, non sono niente in confronto alle dolcezze che portano il fiele e l'aceto del Signore Gesù, cioè le cose dure e penose sopportate per Gesù Cristo e con Gesù Cristo.

Rimanere a lungo sulla terra è un crudele supplizio, a meno che l'Amore non ci faccia vivere più nel Cielo e con Dio, che sulla terra e con noi stessi. È così che i raggi del sole continuano a vivere nel loro focolare, nonostante brillino fuori di lui, e che non se ne separano, anche se si dirigono sulla terra.

Dobbiamo guardare questa persecuzione come una grande gioia, poiché non abbiamo fatto niente per provocarla. È in effetti una prova evidente che il Nostro Signore ci farà raccogliere grandi frutti in questa città. Le mietiture che coprono la terra sono ancora più ridenti e fertili se l'inverno è stato rigoroso, ed è un fatto risaputo che la Compagnia a prodotto frutti più abbondanti là dove i nostri hanno sofferto di più.

Il nemico della natura umana aveva nel frattempo ispirato una commedia impura e oscena, che i giovani di Macerata si preparavano a recitare, davanti a un pubblico numeroso, per Carnevale. Iniziativa che i nostri si preparavano a impedire. Ma le spese considerevoli che erano state permesse per questo spettacolo, non permisero loro di arrivare ai loro scopi. Così, per non far trionfare il diavolo che ne era l'autore, i nostri fecero annunciare che una orazione di quaranta ore avrebbe avuto luogo lo stesso giorno della commedia. Esposero dunque il Santissimo Sacramento in una cappella magnificamente preparata, nei tre giorni precedenti il mercoledì delle Ceneri. La gente venne così numerosa a questa orazione e la frequenza dei sacramenti fu tale che, dall'alba fino a notte avanzata, i tre preti della Compagnia occupati in questo ministero poterono a pena trovare un instante per respirare o per mangiare un boccone. Questo fatto insolito, proveniente da Dio, suscitò la meraviglia e la pietà negli spiriti. Alcuni viaggiatori di passaggio nella città, vedendo queste due adunanze, pensarono di vedere due città: una che correva allo spettacolo con grande licenziosità, l'altra che andava in chiesa, con penitenza e grande devozione. Ma la gara più importante è stata vinta da Cristo. Questa devozione piacque a tal punto a Ignazio che la volle veder praticare tutti gli anni nelle case della Compagnia. (Polanco)

Nunca me he sentido más feliz que en este momento donde, al ejemplo de mi Dios, voy tal vez a morir por mis hermanos.

Quien lleva a Dios en su corazón, lleva en sí el Paraíso.

Oigo en mi corazón una música silenciosa, una armonía muda, pero tan deliciosa, que no hay nada comparable en el mundo.

Tanto más se encuentra sola y separada nuestra alma, tanto más se hace capaz de acercarse a su Creador y Señor y de alcanzarle. Extraído de los Ejercicios Espirituales.

Ninguna cosa creada puede procurar al alma una alegría que iguale las delicias del Espíritu Santo: este gozo que Dios infunde en el corazón de los que, por su amor, han sufrido mucho y largo tiempo.

Aunque hubiera sido un solo niño a quien hubieran aprovechado mis enseñanzas, mi tiempo y mis fatigas me habrían parecido bien empleadas. En el ?relato del peregrino?, Ignacio evoca su retorno al País Vasco.

Pocos comprenden bien lo que Dios haría de ellos si Lo dejaran hacer. Un tronco de árbol, rudo e informe, no puede sospechar que pueda acabar por ser una bella estatua, maravilla del arte, entre las manos del escultor que, él, sí ve bien lo que puede llegar a hacer. Muchos viven apenas como cristianos, cuando serían santos si no se opusieran a los designios de Dios y a las operaciones de la gracia, si no se resistieran al Artista divino.

Desead pasar por insensato a los ojos de todos, a fin que Dios os tenga por sabios. Procurad que cada uno de vosotros conozca tan bien el interior que lo de fuera. Que no sea el hábito lo que os santifica sino, más bien, sed vosotros quienes santifiquéis el hábito.

La persecución es como un fuelle de herrero, que alienta nuestra virtud. Si, que Dios no lo quiera, ella viniera a faltar, nuestra virtud languidecería y no nos haríamos cargo de nuestras obligaciones y deberes como conviene.

Id y abrazad el universo.

Cuando Dios nos ha marcado una vía, hay que seguirla fielmente, y guardarse bien de tomar otra, bajo el pretexto que parece más derecha y segura.

Nuestra confianza debe apoyarse en Dios tan sólidamente que, en el caso de necesidad, a falta de un navío, no dudemos de poder atravesar incluso el océano sobre una simple tabla.

Es por el mismo Espíritu y el mismo Señor, que dio los diez mandamientos, que es dirigida y gobernada nuestra Madre la Santa Iglesia. Hay que creer que en Jesucristo, el Esposo, y en la Iglesia, su Esposa, hay un sólo y mismo Espíritu que nos gobierna y nos dirige para la salud de nuestras almas. Como el Esposo es único, la Esposa es también única. No había más que un arca de Noé para salvarse del diluvio. No había más que un tabernáculo construido por Moisés, que un solo Templo en Jerusalén, construido por Salomón. Hoy todavía Jesucristo sufre su Pasión en la Iglesia militante. Las tribulaciones soportadas por la causa de Jesucristo deben ser contadas entre los más grandes beneficios de Dios. Nuestro Señor me ha asegurado, él mismo, que, conforme a las insistentes oraciones que le he hecho, la Compañía no cesará jamás, mientras exista, de gozar de la preciosa herencia de su Pasión, en medio de contradicciones y de persecuciones.

Y bien, hijos míos: Reíd y gozaos en el Señor, yo os lo ordeno. Un religioso no tiene ninguna razón de estar triste, y tiene muchas de estar en el gozo. Esto es lo que os llegará, sin duda alguna, si sois humildes y obedientes!

Con los mayores pecadores, tratad como una buena madre que emplea toda su compasión por su hijo enfermo. Ella le acaricia con más ternura, le colma de más cuidados, le prodiga más de signos de afecto, que si estuviera en pie y con buena salud.

Hay que actuar sin buscar la alabanza, pero también de forma que se evite una reprobación justa. Buscar el elogio es vanidad; obtenerlo es efecto de la fortuna; pero merecerlo, es lo propio de la virtud.

Los trabajadores de la Viña del Señor no han de tener más que un pie en el suelo. Deben tener el otro alzado, dispuesto para partir.

Considerar cómo Cristo nuestro Señor se pone en un gran campo de aquella región de Jerusalén en lugar humilde, hermoso y gracioso.

Cuando todo marcha como sobre ruedas, el espíritu puede temer que el servicio de Dios sufra algún desgarro. Una tempestad levantada contra nosotros sin falta nuestra, es el signo de un logro cercano. La calma es peor que la tempestad, y el género de adversario más peligroso es el de no tener uno.

La llama del divino amor no se eleva nunca más que cuando es alimentada por la madera de la Cruz, de la que la caridad infinita del Salvador se ha servido para consumar su sacrificio: todas las delicias del mundo, toda la miel que pueda recogerse de las flores de la tierra, no son nada en comparación con la dulzura que aportan la hiel y el vinagre del Señor Jesús, es decir, las cosas duras y penosas soportadas por Jesucristo y con Jesucristo.

Permanecer largo tiempo sobre la tierra es un cruel suplicio, a menos que el Amor nos haga vivir más en el Cielo y con Dios, que sobre la tierra y con nosotros mismos. Es así que los rayos del sol continúan viviendo en su hogar, aunque brillen fuera de él, y que no se separen de él aunque se difundan sobre la tierra.

Nosotros debemos mirar esta persecución como una gran felicidad, puesto que no hemos hecho nada para provocarla. Esta es, en efecto, una prueba evidente de que Nuestro Señor nos hará recoger grandes frutos en esta ciudad. Las cosechas con las que la tierra se cubre son más bellas y copiosas cuando el invierno ha actuado con más rigor, y es cosa reconocida que la Compañía ha dado frutos más abundantes allí donde los nuestros han sufrido más.

El enemigo de la natura humana había hecho surgir una comedia impura y obscena que los jóvenes de Macerata se preparaban a representar, ante una gran concurrencia, para el Carnaval. Iniciativa que los nuestros se aplicaron a impedir. Pero los gastos considerables que se habían hecho ya en vista del espectáculo, no les permitieron conseguirlo. Así, para no hacer triunfar al diablo, que era el autor, los nuestros hicieron anunciar que se haría una oración de cuarenta horas el mismo día en que la representación tendría lugar. Expusieron el Santísimo Sacramento en una capilla magníficamente adornada durante los tres días que precedieron el Miércoles de Ceniza. La gente vino en un número tan grande a esta oración, y la frecuencia de los sacramentos fue tal que, del alba a la noche avanzada, los tres sacerdotes de la Compañía que se encargaron de este ministerio pudieron apenas tener un instante para respirar o para tomar alguna cosa. Este hecho inhabitual, viniendo de Dios, suscitó la admiración y la piedad en los espíritus. Algunos viajeros de paso por la ciudad, a la vista de estas dos aglomeraciones, decían que les parecía ver dos ciudades: una corriendo al espectáculo con una gran licencia, la otra a la iglesia, en gran penitencia y en una actitud de plena devoción. Pero la parte más importante y la más estimable es la que Cristo obtuvo. Esta devoción plugo tanto a Ignacio, que la quiso practicar todos los años en las casas de la Compañía. (Polanco)

Ich war bis heute nie glücklicher als jetzt, wo ich vielleicht nach dem Beispiel meines Gottes für meine Brüder sterben werde.

Wer Gott in seinem Herzen trägt, trägt in sich das Paradis.

Ich vernehme in meinem Herzen eine stille Musik, eine lautlose Harmonie, die aber so wunderbar ist, dass es auf der Welt nichts Vergleichbares gibt.

Je mehr sich unsere Seele allein und abgesondert findet, um so geeigneter macht sie sich, ihrem Schöpfer und Herrn zu nahen und an ihn zu rühren.

Nichts Geschaffenes kann der Seele eine Freude geben, welche den Freuden des Heiligen Geistes gleichkäme: Diese reine Fröhlichkeit, die Gott in die Herzen derer gießt, die aus Liebe zu ihm lange Zeit und viel gelitten haben.

Und wenn es nur ein einziges Kind wäre, das von meiner Belehrung Nutzen ziehen würde, meine Zeit und meine Mühen werden es mir wert sein.

Wenige Menschen ahnen, was Gott aus ihnen machen würde, wenn sie sich ihm rückhaltlos übergäben. Ein Baumstamm, rau und sperrig, kann nicht einmal vermuten, dass er zu einer schönen Statue werden kann, zu einem Meisterwerk der Kunst, geformt durch die Hand des Bildhauers, der weiß, was man daraus schaffen kann. Viele leben kaum als Christen, die als Heilige leben könnten, widersetzten sie sich nicht dem Willen Gottes und den Einwirkungen seiner Gnade und leisteten sie dem göttlichen Künstler keinen Widerstand.

Begehrt in den Augen aller, als töricht durchzugehen, damit Gott euch für weise hält. Wünscht, dass jeder euer Inneres genauso kenne wie euer Äußeres. Es ist nicht das Ordensgewand, das euch heiligt, sondern ihr seid es, die das Ordensgewand heiligt.

Die Verfolgung ist wie ein Blasebalg des Schmiedes, der eure Tugend zum Glühen bringt. Falls, was Gott verhüten mag, die Verfolgung zu fehlen beginnen sollte, wird unsere Tugend verkümmern, und wir werden unsere Aufgaben und Pflichten nicht mehr so erfüllen, wie es recht ist.

Geht und entflammt das Universum.

Hat Gott uns einen Weg gezeigt, dann müssen wir ihn in Treue gehen und uns davor hüten, einen anderen Pfad einzuschlagen unter dem Vorwand, er erscheine uns gerader und sicherer.

Unser Vertrauen muss sich so fest auf Gott stützen, dass wir ohne Zögern davon überzeugt wären, falls nötig, ohne Boot und nur auf einer schlichten Holzplanke sogar den Ozean überqueren zu können.

Durch den gleichen Geist und den gleichen Herrn, der die Zehn Gebote gegeben hat, wird auch unsere heilige Mutter Kirche gelenkt und geleitet. Wir müssen immer festhalten, dass in Jesus Christus, dem Bräutigam und der Kirche seiner Braut, der gleiche Geist ist, der uns leitet und lenkt zum Heil unserer Seelen. Wie der Bräutigam einzig ist, so ist es auch die Braut. Es gab nur eine Arche Noah, um sich vor der Sintflut zu retten; es gab nur ein Zeltheiligtum, das von Moses errichtet wurde, und es gab nur einen Tempel in Jerusalem, der von Salomon gebaut wurde. Heute noch leidet Jesus Christus seine Passion in der kämpfenden Kirche. Die Bedrängnisse, die für die Sache Jesu Christi erlitten werden, müssen zu den größten Wohltaten Gottes gezählt werden. Unser Herr hat mir selbst, gemäß den unermüdlichen Bitten, die ich an ihn gerichtet habe, zugesichert, dass die Gesellschaft Jesu in mitten der Widerstände und Verfolgungen nie, solange sie existiert, aufhören wird, sich des kostbaren Erbes seiner Passion zu erfreuen.

Also, mein Sohn, lachen Sie und freuen Sie sich im Herrn. Ich befehle es Ihnen. Ein Ordensmann hat keinen Grund traurig zu sein und viele sich zu freuen. Diese Freude wird Ihnen auch zweifellos zu Teil werden, wenn Sie demütig und gehorsam sind!

Begegnen Sie den größten Sündern wie eine liebende Mutter, die sich vor Mitleid um ihr krankes Kind völlig verausgabt. Sie streichelt es umso zärtlicher, pflegt es umso mehr und zeigt ihm umso mehr Zuwendung, als wenn es gesund und wohl auf wäre.

Man muss handeln, ohne Beifall zu suchen, aber auch trachten allen Tadel zu vermeiden. Lob zu suchen ist Eitelkeit, es zu bekommen Zufall. Lob jedoch zu verdienen, das ist der Tugend eigen.

Die Arbeiter im Weinberg des Herrn dürfen nur mit einem Bein auf dem Boden stehen. Das andere müssen sie angehoben haben, bereit loszugehen.

Erwägen, wie sich Christus unser Herr in einem großen Feldlager in der Gegend von Jerusalem an einen demütigen, schönen und anmutigen Ort aufhält.

Wenn alles ganz glatt läuft, dann muss man fürchten, dass der Dienst des Herrn Risse bekommt. Ein Sturm, der sich ohne unsere Schuld gegen uns erhebt, ist das Zeichen eines nahen Erfolges. Die Ruhe ist schlimmer als der Sturm; und die gefährlichste Art des Gegners ist, keinen zu haben.

Die Flamme der göttlichen Liebe erhebt sich niemals mehr, als wenn sie vom Holz des Kreuzes genährt wird, dessen sich die unendliche göttliche Liebe bedient hat, um ihr Opfer darzubringen: Alles Süße der Welt, aller Honig, den man in den Blumen der Erde finden kann, sind nichts im Vergleich zu den Süßigkeiten, die die Galle und der Essig des Herrn Jesus mit sich bringen, d.h. die harten und mühsamen Dinge, die für Jesus Christus und mit Jesus Christus ertragen werden.

Lange auf der Erde zu bleiben ist eine grausame Qual, es sei denn die Liebe lässt uns mehr im Himmel und mehr mit Gott leben als auf der Erde und mit uns selbst. Es ist wie mit den Sonnenstrahlen: Sie verbleiben in ihrer Heimat, auch wenn sie aus der Sonne herausleuchten. Und selbst wenn sie sich über die Erde ausbreiten, trennen sie sich nicht von ihrem Ursprung.

Wir müssen diese Verfolgung als ein großes Glück betrachten, denn wir haben nichts gemacht, was sie provoziert haben könnte. Sie ist vielmehr ein offensichtlicher Beweis dafür, dass Unser Herr uns in dieser Stadt große Früchte einbringen lassen wird. Die Ernte, welche die Erde hervorbringt, ist umso herrlicher und üppiger, je härter der Winter gewesen ist; und es ist eine bekannte Sache, dass die Gesellschaft Jesu dort die meisten Früchte gebracht hat, wo die Unsrigen am meisten gelitten haben.

Der Feind der menschlichen Natur hatte inzwischen eine unanständige und obszöne Komödie auftauchen lassen, welche die Jugendlichen von Macerata zu Karneval vor einer großen Menschenmenge aufführen wollten. Die Unsrigen machten sich daraufhin daran, diese zu verhindern. Die enormen Ausgaben aber, die schon für das Stück gemacht worden waren, ließen sie jedoch ihr Ziel nicht erreichen. Um den Teufel, den Autor der ganzen Sache, nicht triumphieren zu lassen, ließen die Unsrigen zum gleichen Tag, an dem die Komödie gespielt werden sollte, ein 40-stündiges Gebet ausrufen. Während der drei Tage vor Aschermittwoch setzten sie das Allerheiligste in einer aufs Herrlichste geschmückten Kapelle aus. Die Menschen drängten in so großer Zahl zu diesem Gebet, und die gespendeten Sakramente waren so viele, dass die drei Priester der Gesellschaft Jesu, die dieser Aufgabe nachgingen, vom Morgengrauen bis zur späten Nacht kaum Zeit hatten, durchzuatmen oder etwas zu essen. Dieser ungewöhnliche, von Gott kommende Umstand bewirkte Entzücken und Andacht in den Seelen. Reisende, die durch die Stadt kamen und welche die beiden Ansammlungen sahen, sagten, ihnen schiene, zwei Städte zu sehen: Eine, die mit großer Zügellosigkeit zum Spektakel läuft, eine andere in Buße und mit großer Andacht in der Kirche. Diese wichtigste und entscheidende Partie hat Christus gewonnen. Diese Verehrung gefiel Ignatius so sehr, dass er sie in den Häusern der Gesellschaft Jesu jedes Jahr vollzogen wissen wollte. (Polanco)

I have never been so happy as now, when, following the example of my God, I might die for my brethren.

Who keeps God in his heart, carries Heaven within himself.

I hear a silent music in my heart, a soundless, but so sweet harmony, that the world has nothing comparable.

The more our heart is alone and separated, the closer it may get to its Creator and Lord and attain Him.

No created thing can give the soul a joy equal to the joy of the Holy Spirit: the purest bliss that God gives to the heart of those who, for the love of Him, have suffered much and at length.

If my teachings benefit even one child, my time and tire will have been well spent.

There are few people who understand what God could do within them, if they let Him operate. A rugged, shapeless tree-trunk cannot suspect that a sculptor could make it into a beautiful statue and an artistic masterpiece, because he knows what to do with it. Some who barely live as Christians could become saints, if they did not oppose God’s plans and his operating grace, and did not resist the divine Artist.

Desire to pass for a fool in everyone’s eyes, so that God may deem you wise. Hope that everyone may know you both interiorly and exteriorly. It is not the habit that should sanctify you; but you rather who should sanctify the habit.

Persecution is like blacksmith’s bellows, that stimulate our virtue. If, God forbid, we should lack persecution, our virtue will dwindle and we will not discharge ourselves from our obligations and duties as be fit.

Go and set the world on fire!

When God has marked out a path, we must follow it faithfully, and abstain from taking another, even though it seems straighter and more secure.

Our trust in God must be so strong that, were we ever to lack a ship, we should promptly believe that we may sail a simple board, across the ocean itself.

It is by the same Spirit and the same Lord who gave the Ten Commandments that Our Holy Mother the Church is directed and governed. We should believe that in Christ Jesus, the Bridegroom, and in the Church, His bride, there is but one Spirit, that governs us and directs us for the salvation of our soul. As the Lord is one, His bride is also one. There was but one ark, Noah’s, to be saved from the flood. There was but one Tabernacle, built by Moses; but one Temple, in Jerusalem, built by Solomon. Still today, Jesus Christ suffers His passion in the Church militant. The trials endured for the sake of Jesus Christ should be counted amongst God’s greatest benefits. Our Lord Himself has assured me, in accordance with the pressing prayers I addressed Him, that the Society of Jesus will never cease, as long as it lives, to enjoy the precious heritage of His Passion, even in the midst of contradictions and persecutions.

Well, my son, laugh, and rejoice in the Lord!—thus I command you. A religious has no reason to be sad; rather, he has many to be happy. That is what will happen to you, without a shadow of doubt, if you are humble and obedient.

With the greatest sinners, behave like a loving mother who exhausts herself out of compassion for her sick child. She strokes him more tenderly, surrounds him with more care, and gives him more tokens of affection than if he were up and healthy.

We should work without seeking praise, but so that we avoid deserving blame. To look for praise is vanity; to receive it is pure chance, but to deserve it is the effect of virtue itself.

The workers in the Lord’s vineyard must have only one foot on the ground. The other foot should always be in mid-air, so they are ready to go elsewhere.

Consider how Christ Our Lord holds such a vast field in the region of Jerusalem, in a humble manner, yet so beautiful and gracious.

When everything goes smoothly, our spirit may fear that the service of God run into trouble. A storm which has arisen against us with no fault on our part is the sign of a near success. Calm is worse than a storm: the most dangerous opponent is to have none.

The flame of Divine Love never rises higher than when it is fed by the wood of the Cross, which the infinite Love of the Savior has used to consummate His Sacrifice. All the Earths’ pleasures and all the honey that may be made from all the Earth’s flowers are nothing in comparison to the sweetness brought by the Lord Jesus’ gall and vinegar, i.e. the hardship endured for, and with, Jesus Christ.

To dwell on Earth for a long time is a cruel torment, unless Love makes us live more in Heaven with God than on Earth and with ourselves. Similarly, sunrays never stop living in the source from which they come, although they shine outside it and are not separated from it while they expand over the Earth.

We must consider this persecution a great happiness, since we have done nothing to provoke it. It is indeed sure evidence that our Lord will make us reap great fruit in this city. The harvest that covers the Earth is all the more abundant and profuse when the winter has been harsh. Likewise, it is an acknowledged fact that the Society has produced more abundant fruit where Ours have suffered more.

The enemy of human nature, in the meantime, had triggered an impure, obscene comedy, which the youth of Macerata was rehearsing to play at Carnival for a very large audience. Although Ours tried to forbid this initiative, the considerable expense that had already been made towards preparing the show prevented them from attaining their goal. Therefore, so that the true playwright, the Devil, might not prevail, Ours made an announcement that a Forty Hours service would be held on the same day the comedy was scheduled. They exposed the Blessed Sacrament in a beautifully adorned chapel during the three days preceding Ash Wednesday. The people flocked to the service in such huge crowds that three priests of the Society who were ministering could barely find time to breathe or eat. This unusual event, obviously a work of God, caused wonder and piety in the people’s spirit. Travellers who were passing through town, at the sight of these two great crowds, said that they seemed to see two cities: one running to the show with great licentiousness, and the other to the Church with great penitence and devotion. But Christ Himself won the most important and praise-worthy part. This devotion pleased Ignatius so much, that he wanted it to be practiced each year, in every house of the Society. (Polanco)

Nigdy jeszcze nie byłem tak szczęśliwy, jak gdy za przykładem mojego Boga myślałem umrzeć za moich braci.

Kto nosi Boga w swoim sercu, raj w sobie nosi.

Słyszę w moim sercu cicha muzykę, niema harmonie, ale tak wyśmienita, że z niczym innym na świecie nie można jej porównać.

Im bardziej nasza dusza jest samotna i odizolowana, tym bardziej jest zdolna do zbliżenia się do swojego Stworzyciela i Pana i oczekiwania Go.

Żadna rzecz nie może przekazać duszy radości, która równałaby radości Ducha Świętego, tej bardzo czystej radości, którą Bóg wlewa do serc tych, którzy długo i wiele wycierpieli dla Jego miłości.

I choć tylko byłoby to jedno dziecko, które czerpie korzyść z moich nauk - to mój trud ma sens.

Jest bardzo mało ludzi, którzy są w stanie zrozumieć, co Bóg by z nimi uczynił, gdyby oni tylko pozwolili mu na to. Pień drzewa, nagi i nieukształtowany, nie ma pojęcia, że może nabrać pięknej sylwetki, że może stać się cudem sztuki, w rękach rzeźbiarza, który wie najlepiej, co można z niego uczynić. Wielu ludzi żyje na wpół po chrześcijańsku, a mogliby być świętymi, gdyby nie sprzeciwiali się planom Boga, gdyby nie opierali się Bożemu Artyście.

Pragnijcie wypaść jako głupcy na oczach wszystkich, po to by Bóg uważał Was za mądrych. Pragnijcie, aby każdy znał Was tak samo dobrze od wewnątrz, jak od zewnątrz. I żeby to nie był habit, który Was uświęca, ale żebyście to Wy uświęcali habit.

Prześladowanie jest jak uderzenie kowala, który rozpala nasze cnoty. Jeśli uczynimy to, co nie podoba się Panu Bogu, to nasza cnota zjełczeje i nie będziemy należycie wypełniać naszych trudów i obowiązków.

Idźcie i obejmijcie cały świat.

Jak Pan Bóg nam wyznacza drogę, to trzeba nią iść, a innych dróg unikać, mimo że wydaja się być bardziej proste i bardziej pewne.

Nasza ufność Bogu musi być tak ogromna, że - jeśli będzie taka potrzeba - nie będziemy się wahać by przemierzyć nawet ocean na najzwyklejszej kładce.

To ten sam Duch i ten sam Pan, który nam daje dziesięć przykazań i ten, który prowadzi nasza matkę Kościół Święty. Nie trzeba wierzyć w nic więcej jak tylko w Jezusa Chrystusa, oblubieńca i w Kościół - oblubienicę. Istnieje tylko jeden i ten sam Duch, który nas prowadzi, aby dusze nasze zostały zbawione. Tak jak oblubieniec jest kimś szczególnym tak i oblubienica jest kimś specjalnym. Nie było niczego więcej niż tylko jedna arka Noego, żeby przeżyć potop. Nie istniało nic więcej jak tylko jeden święty namiot, skonstruowany przez Mojżesza, jak tylko jedna świątynia w Jeruzalem, zbudowana przez Salomona. Dzisiaj też Chrystus cierpi swoja pasje w walczącym kościele. Prześladowania z powodu Jezusa Chrystusa mają się zaliczać do jednych z większych dzieł Boga. Nasz Pan sam mnie zapewnił, na skutek modlitw, jakie do Niego skierowałem, ze Towarzystwo Jezusowe nigdy, jak długo tylko będzie istniało, nie przestanie czerpać i cieszyć się z cennego dziedzictwa Jego pasji.

Tak wiec, mój synu, radzę Ci, śmiej się i bądź radosny w Panu. Zakonnik nie ma prawa być smutnym, za to ma prawo, by żyć w radości. I taki stan ducha na pewno sam się nadarzy, jeśli będziesz pokorny i posłuszny!

Z największymi grzesznikami postępuj jak dobra matka, która się poświęca całkowicie dla swojego chorego dziecka. Głaszcze je wtedy i tuli bardziej czule, troszczy się o nie tym bardziej i tym większe okazuje mu współczucie niż gdyby było zdrowe.

Trzeba działać bez poszukiwania wiecznej chwały, ale też tak by unikać wiecznych porażek. Szukanie tylko pochwal - to pycha. Jednakże zasłużyć na pochwale - to pełnia cnoty.

Pracownicy winnicy Pańskiej mogą postawić tylko jedna nogę na ziemi. Druga ma być uniesiona - zawsze gotowa do wyprawy.

Zważyć na to jak Chrystus, nasz Pan, przebywał w ogromnym obozie w rejonie Jeruzalem, w miejscu pokornym, pięknym i statecznym.

Kiedy wszystko gładko płynie, to należy mieć obawy, że służba Bogu podupada. Burza, która się nasila bez naszej winy, jest sygnałem przyszłego sukcesu. Cisza jest gorsza niż burza i najbardziej niebezpiecznym rodzajem przeciwnika jest brak umiejętności posiadania jej.

Ogień Boskiej miłości nigdy nie unosi się wyżej nad to, czym się żywi - przez drzewo krzyża, którym posłużyła się wieczna miłość naszego Pana, by spełnić ofiarę. Wszystko, co słodkie na tym świecie, cały miód, który możemy zebrać z kwiatów tej ziemi, są niczym w porównaniu ze słodkościami, jakie przynoszą ze sobą żywica i ocet Jezusa Pana, tzn. sprawy długie i bolesne, które cierpimy dla Jezusa Chrystusa i wraz z Jezusem Chrystusem.

Długie pozostawanie na ziemi jest bolesną męczarnia, chyba ze Miłość nakaże nam żyć bardziej dla Nieba i z Bogiem, niż na ziemi i z nami samymi. To tak jak z promieniami słońca - pozostają u swojego źródła, nawet, gdy wychodzą od słońca. Nawet, gdy dotrą na ziemie, nie odrywają się od swojego źródła.

Musimy rozważyć nasze prześladowanie jako wielkie szczęście, ponieważ nie uczyniliśmy nic, by je sprowokować. Ono jest na prawdę ewidentnym sprawdzeniem tego, czy nasz Pan pozwoli nam na wielkie zbiory owoców w tym mieście. Żniwa na ziemi są tym bardziej bogate, im bardziej surowa jest zima. I jest to znana prawda, że Towarzystwo Jezusowe wydało najwięcej owoców tam, gdzie nasi najbardziej cierpieli.

Podczas karnawału młodzież z Merkaty przygotowała wielce nieprzyzwoita, plugawa komediowa inscenizacje dla dość dużej publiki. Próbowaliśmy zablokować te nieszczęsna inicjatywę, jednakże zaawansowane w przygotowaniach i poniesione podatki, były tak wielkie, że nasze starania nie przyniosły oczekiwanego rezultatu. Jednak, by nie pozwolić diabłu odnieść całkowitego zwycięstwa, nie ustawaliśmy w działaniach i ogłosiliśmy czterdziestogodzinna modlitwę błagalną. Podczas trzech dni, poprzedzających Środę Popielcowa, w pięknej kaplicy, wystawiony został Najświętszy Sakrament. Tłumy ludzi przybyły na modlitwy i bardzo liczne rzesze korzystały z sakramentu pokuty. Trzech ojców Jezuitów od świtu do późnej nocy, swoją posługą bez wytchnienia, bez strawy, bez odpoczynku - służyło rozmodlonemu ludowi. Ten niespotykany, od Boga pochodzący stan, stwarzał zachwyt i podziw, nawet dla ludzi będących przejazdem w miasteczku. Dostrzegli oni jakby dwie różne grupy ludzi: tych snujących się na spektakl i drugich, tych w pokucie i rozpalonych na modlitwie w kościele. Tę najważniejszą i najbardziej rozstrzygającą część wygrał Chrystus. Ta nabożność tak spodobała się Ignacemu, że praktyki takowe przeprowadzał, co roku w domach Towarzystwa Jezusowego. (Polanco)
1. 我从未像今天这般愉快过,当我追随基督的芳表,我愿为我的弟兄而迈向死亡。 2. 谁把天主存于心中,就把天国置于身内。 3. 我听见了心中沉默的音乐,它无声,但却如此甜美、和谐,在世上没有什么能与之相匹。 4. 我们的心越是感到孤独与孤立,它就越是靠近它的创造者和主,并且到达祂那里。 5. 没有受造物能给予灵魂如圣神之乐所能给予的那种喜悦:因为祂的爱,天主把最纯洁的喜乐赐给了久经众多痛苦的心灵。 6. 如果我的教导即使只让一个孩子得益,我所投入的时间与精力也是值得的。 7. 如果有人让祂工作,就能理解天主在他们内能做什么。一根粗大不成形的树干并不怀疑一个雕刻师能把它雕塑成一尊美丽的雕像和艺术的杰作,因为雕刻师知道如何雕刻树枝。如果不拒绝天主的计划、祂行动的恩宠和不抵制这位神圣艺术家的话,完全度基督徒生活的人能成为圣人。 8. 渴望成为众人眼中的愚者吧,天主会因而使你成为智者。希望每个人能从内至外认识你吧。并不是习惯会圣化你,而是你圣化习惯。 9. 对我们的迫害犹如铁匠怒吼般激发我们的德性。如果我们中没有了迫害,当然我并不希望这会成真,我们的德性将会变得微弱,而且也不能履行我们当行的义务与职责。 10. 去,把世界置于火之上! 11. 当天主制定了一条道路,我们必须忠实地走,即使有另一条看似更坦直、更安全的道路,我们也不选择。 12. 我们对天主的信靠必须大到即使我们没有船只,我们也当马上相信,靠简易的小舟能横渡大洋。 13. 正是那颁布天主十诫的同一位圣神和同一位主引导和管理我们的慈母圣教会。我们当相信,在这位新郎—耶稣基督和祂的新娘—教会中只有一位圣神,这位圣神管理着并引领着我们达致灵魂的救赎。正如主只有一位,祂的新娘也只有一位。只有一艘诺厄之舟为天主从洪水中所救;只有一个约柜为梅瑟所造;只有一座在耶路撒冷的圣殿,为撒罗满所建。直到今天,耶稣基督在教会的好战者中受难。为了耶稣基督的缘故,而遭受的磨难应当被作为天主最大的恩惠。我们的主曾亲自对我许诺,耶稣会只要存在一天,甚至在驳斥与迫害中,都不会停止乐于接受祂受难的珍贵遗产, 。 14. 我的神子,在主内欢笑与喜悦吧!——我如此命令你们。一位会士没有理由悲伤;相反,他有更多的理由感到快乐。如果你是谦卑与服从的,那这无疑会发生在你身上。 15. 当与至大的罪人在一起的时候,要像一位用尽全力怜惜自己生病的儿子的母亲那般行动。她比平时更慈祥地抚摸他,让他被她的关爱所包围,并且要比他在健康时给予更多的爱。 16. 我们当工作而不求赞美,但是我们也由此而免于被责备。寻求赞美是虚荣;接受到赞美是纯粹的偶然,但只有德性本身的成果才配得到它。 17. 在上主葡萄园的工人们必只有一只脚着地,另一只脚应常停留在半空,所以它们应时刻准备走向任何地方。 18. 想想我主基督是如何以一种谦卑,却又美丽与亲切的方式,在耶路撒冷拥有如此广大的土地。 19. 当一切都那么顺利的时候,我们的心神却可能惧怕天主的工作会遭遇困难。并非由

Publié dans projet

Pour être informé des derniers articles, inscrivez vous :

Commenter cet article